54. Magisch!

Waar ik ook mijn voordracht mag geven, ik vind dat altijd heel tof om te doen. Gisteren was het echter fantastisch. De locatie was dan ook uitmuntend: OC ‘De Kleine Beer’ in Beernem. De zaal was volledig uitverkocht: 250 zitplaatsen. Mijn zenuwen gierden toen ik daar rond 19.00u binnenstapte, maar gelukkig was ik vergezeld van mijn lieve zus en werden we met open armen ontvangen door het bestuur van TC Bloemendale.
De technicus van dienst had al alles geïnstalleerd. Ik hoefde enkel mijn laptop aan te sluiten, maar ook dat nam hij uit mijn handen. Daarna zeulde hij een tafel het podium op, een tafellaken werd gehaald en hij installeerde een extra spot op mijn boeken die ik er uitstalde! Die verkochten als zoete broodjes!
Tijdens de voordracht voelde ik zo de emoties door de zaal gaan, want iedereen kende wel iemand uit het verhaal. Ik was vooral blij met de aanwezigheid van de kleinzoon van Julienne Neyt, een collega-krak (Oostkamp). Hij was zo vriendelijk mij een paar foto’s te geven van zijn grootmoeder. Bedankt!
En dan was er de dochter van Julia George: een kranige, oude dame. Zij zou aan haar zus een foto vragen van Julia!
Na de voordracht werd ik nog verwend met een cadeautje: de beer uit het Beernems wapenschild in chocolade! Zo attent!
Maar ook de aanwezigen waren super enthousiast en stelden vele vragen. Dat ik een film zal draaien over ‘Zaak: De Zutter’ was duidelijk geweten, dank zij het mooie interview in ‘Vrije Tijd’. Mijn lijst met figuranten is sedert gisteren indrukwekkend toegenomen.
Ik heb nu het gevoel dat de inwoners van Beernem ons filmproject volledig zien zitten en willen meehelpen. Een grote last is van me afgevallen. Een mooier geschenk kom men mij niet geven. Bedankt Beernem! Bedankt TC Bloemendale.

49. Krak-madame!

Het was toch wel aangrijpend om als eerste ‘Krak’ het podium te mogen bestijgen! Waarom dat zo was, weet ik niet, maar alle aandacht was en is welkom … voor het filmproject! Met heel mijn hart wil ik dan ook Beernem en alle mensen die op mij gestemd hebben via deze weg bedanken.

Het was een schitterende avond. Er waren 67 verkozenen en die kregen allen van ‘hun’ burgemeester de trofee overhandigd! Ik groeide letterlijk en figuurlijk. Daarnaast kregen we een grote fles ‘Brugse Zot’ (was dat ironisch misschien?), enkele pralines en de bundel met alle interviews van de 67 kraks!

Tijdens de uitgebreide receptie die volgde – ja, watertand maar want het was overvloedig en heerlijk – heb ik mijn netwerk stevig uitgebreid. Ik kon merken dat er al gepraat wordt over ons project.
Dat we goed bezig zijn met de kernploeg merk ik ook aan de impulsen die er van uit de groep dagelijks op me afkomen. Het is een toffe ploeg, het klikt tussen iedereen en elk neemt een bepaald deel van de verantwoordelijkheid op zich. Zo werd er via via contact gelegd met een plaatselijke uitgever. Gevolg: er komt een eerste uitgebreid interview in dat Beernems blad dat duchtig gelezen wordt.
En morgen ga ik op bezoek bij de burgemeester. De steun van het gemeentebestuur heb ik al, maar stilaan krijg ik zicht op de praktische vragen die er rijzen én ik hoop dat het nieuw verkozen bestuur wat meer wil doen dan enkel logistieke hulp verlenen.
Volgende donderdag is er alweer een vergadering met de kernploeg waar de krijtlijnen voor het actieplan zullen getekend worden. Het staat nu al vast dat september een belangrijke maand wordt.
Ook het scenario krijgt nu stilaan zijn definitieve vorm, maar schrappen blijft de boodschap. Ik werk eraan.

46. De start van een krak?

Alweer is het een tijd geleden dat ik hier iets schreef, maar wat ik nu kan vertellen is de moeite van het wachten waard. Ik heb beslist! We draaien. De film komt er. Volgende week is er een eerste verkennende vergadering. Op 14 januari 2013 wil ik van start gaan met de kernploeg.
Alles is opeens in een versneld tempo verlopen. Tot mijn immense verbazing vernam ik dat ik genomineerd was als ‘krak van de gemeente Beernem’! Ik vind dat, zeker als ‘Oost-Vlaamse’, een hele eer. Nog groter was mijn verrassing toen zovele mensen zo positief reageerden op het nieuws. Dat was net de druppel die ik nodig had om de stap te zetten. Het enthousiasme is groot.
Iedereen van harte bedankt voor de steun, maar dit is pas het begin. Ik hoop op jullie te kunnen rekenen voor zoveel meer!
Een krak in wording! De twintig procent is al binnen 😉

45. Geslaagd!

Zenuwen, zenuwen tot en met, maar uiteindelijk verliep alles toch vrij vlot met uitzondering van het kleine technische mankement halfweg. Gelukkig duurde dit niet lang.

Het ‘kasteel’ was volgeboekt en iedereen was ruim op tijd, zodat we om 14.00u stipt konden starten. Ik had geen flauw benul van de lengte van deze voordracht ‘nieuwe versie’. Ik moest 80 foto’s bespreken en daarmee een samenhangend verhaal brengen. Zou het publiek niet afhaken?

Niet dus! Ik bracht eerst het vertrouwde eerste deel over de moorden tussen 1915-1921 en vertoonde een vijftiental slides. Driekwartier later was het naar gewoonte pauze en werd iedereen verwend met een heerlijk gebakje en de bijhorende koffie.

Na een twintigtal minuten begon ik aan deel twee. Ik startte met een beschrijving van die eerste uren na de verdwijning van Hector. Ik beschreef hoe de familie De Zutter reageerde. Zo dreef ik de spanning geleidelijk op. De zaal was muisstil en voor mij was het soms raden hoe het verhaal overkwam daar ik niemand kon onderscheiden. Niemand kuchte, niemand verschoof zijn stoel en niemand verliet de zaal hoewel ik ver buiten de afgesproken tijd ging.

Dat ik achteraf heel wat boeken verkocht, zei me dat ik geslaagd was. De mensen waren enthousiast en ik ben er meer dan ooit van overtuigd dat de film heel velen zal boeien.

Maar ik moet schrijven … mijn scenario wacht.

 

 

44. Powerpoint-presentatie

Volgende zaterdag breng ik voor de eerste maal mijn voordracht over ‘Zaak: De Zutter’ met aangepaste powerpoint-presentatie. Ik dacht: dat fiks ik in een paar uur, even oefenen en hupsakee … niet dus!
Ik heb al twee dagen gewerkt aan de samenstelling en ben pas halverwege. Het boeiende is echter dat die presentatie een kleine afspiegeling van de film aan het worden is. Het is de rode draad die ik ook in de film wil steken en daardoor is het een goed hulpmiddel en houvast.
Voor de lezing wordt het wel veel vrees ik. Ik zit al aan 56 afbeeldingen. Volgens mijn echtgenoot mag je maximaal 17 slides gebruiken per uur. Ik heb dus al materiaal voor meer dan twee uur en ik zit dus halfweg, hm. Ook hier zal het dus schrappen worden.
Mijn scenario gaat ook langzaam vooruit. Vooral in mijn hoofd! Ik bekijk nu ook veel andere films op hun technische waarde en ik heb zo al één en ander ontdekt dat ik ook wil toepassen.
Voorlopig zit ik dus op schema.
Een prettige verrassing was de sexy ‘aankleding’ van Julienne door een van mijn madammen. Haar nachtpon is ontroerend eenvoudig, maar zo écht! Bedankt, Cathy en ook bedankt, Sabine, want Gusten pronkt hier al in slaaphemd. Schattig!